ఊరి పిల్లోడు

ఆ పిల్లోని అస్సలు పేరు వాళ్లమ్మా, నాయినకూ తప్ప మల్లెవరికీ తెల్దు గానీ ఊళ్లో అందరికీ టంగుటూరోళ్ల పిల్లోడంటే తెల్సు. ఏడుస్తా వుండేవాళ్లకైనా ఆ పిల్లోని పడవ* సెప్తే, ఏడుపు ఇచ్చిపోయి మొకాన నగుపొద్దు పొడవాల్సిందే. అట్టాటోడు ఆ పిల్లోడు!

పిల్లోడంటే పిల్లోడే. పదీ పదకొండేండ్లుంటాయేమో, బక్కగా నల్లగా వుండి మినమిన మెర్సే సూపుల్తో దేనిమీదా సిటికేసినంత సేపు సూపు నిలపకుండా బూలోకమంతా ఒక్కసారే సూస్తా వున్నెట్టు వుంటాడు.

ఇంట్లో యెప్పుడుంటాడో తెల్దు. ఎప్పుడు బువ్వ తింటాడో, యెప్పుడు నిద్రబోతాడో తెల్దు. ఎప్పుడు యాడుంటాడో కూడా తెల్దు. వాళ్లమ్మగానీ యెప్పుడన్నా ఆ పిల్లోన్ని కనుక్కోవాలంటే ఎన్ని తిప్పలు పడాల్నో పాపం!

పిల్లోడు గదా, పిల్లోళ్ళు ఆడుకొనే ఆటలేమన్నా ఆడ్తాడేమో అంటే అదీ లేదు. యీదుల్లో తోడి పిల్లోళ్ళు గోలిగుండ్లు, పుట్టసెండ్లు, బంగరాలు ఆడ్తాంటే ఆడుండనే వుండడు.

ఏటిమింద మనిషికి మనిషి కనపడకుండా సిక్కంగ మంచు కుర్సేతప్పుడు, మొగోళ్లు తలకు టువ్వాళ్లు* సుట్టుకోని, ఆడోళ్లు సెంగు కప్పుకోనీ నీళ్ల కోసం కడవలు తీసుకునివస్తే — అప్పటి కింగా తెల్లవారింటాదో లేదో జాలుపక్కన కూకొని నీళ్లలో సేపల్ను నిద్దరలేపుతాంటాడు ఆ పిల్లోడు!

ఎండలు మండిపోయేతప్పుడు ఏట్లో బుద్ద గుంతలకాడ కూకోని, బుర్రతో బొమ్మలు సేస్తానో, ఒంటికాలి మీదుండే కొంగల్ను సూస్తానో వుంటాడు. గాలికాలం సేలల్లో నీళ్లు ఎండిపోతుంటే, రైతుల గొంతులు ఆరిపోతుంటే — ఈ పిల్లోడు ఏ సెట్టు కిందనో కూకోని గాలికి ఊగే రెమ్మ మీద పిట్టను చూస్తుంటాడు.

సేల మద్దెన లేసిన సుడిగాలి పెరిగి ఆకాశంలోకి వొగుడాకుల్ని ఎగరేస్తే, ఆ దిశగా చూస్తుంటాడు. కోడి పిల్లలను పిలిస్తే పరిగెత్తే దృశ్యాన్ని చూస్తాడు. కుక్కపిల్లలు దుమ్ములో దొర్లుతుంటే చూస్తాడు.

ఊరి మీద గద్దలు తిరుగుతుంటే, చెట్ల మీద రంగురంగుల పక్షులు వాలుతుంటే — కండ్లార్పకుండా చూస్తూనే వుంటాడు. రాత్రి అయ్యే సరికి ఇంకేమైనా మిస్సయ్యానేమో అన్నట్టు మరుసటి రోజు మళ్లీ బయలుదేరుతాడు.

ఒక రోజు వాళ్ల నాయిన అతన్ని పొద్దుటూర్లో ఒక సాములోరి దగ్గర చదువు కోసం పెట్టేశాడు. ఊర్లో వాళ్లు “సదువుకుంటే మంచిదే” అనుకున్నారు. కానీ పిల్లోడు కనిపించకపోవడంతో ఊరంతా ఏదో కోల్పోయినట్టు అయింది.

రెండు వారాల తర్వాత పిల్లోడికి జ్వరం వచ్చిందని సమాచారం. వెంటనే తీసుకురమ్మని చెప్పారు. వాళ్లమ్మా నాయినా పరుగెత్తి వెళ్లి అతన్ని మోసుకొని తిరిగి ఊరికి బయలుదేరారు.

ఊరి పొలిమేర దగ్గరికి రాగానే మట్టి వాసన తగిలి అతను కళ్లుతెరిచాడు. తన ఊరు కనిపించగానే నాన్న మెడ పట్టుకొని —

“అబ్బ! ఎన్నాళ్లకు మనూరి గద్దలు మళ్లా కనపడే నాయనా!”

ఆ మాటలు విన్న అమ్మా నాయన కళ్లలో నీళ్లు నిండాయి. నవ్వు రావాల్సిన చోట కన్నీళ్లు వచ్చాయి. కొడుకును గట్టిగా కౌగిలించుకొని ఊర్లోకి తీసుకుపోయారు — కేవలం ఊర్లోకి కాదు, తమ గుండెల్లోకి తీసుకున్నట్టు.